ไม่ต้องขายต้องซื้อคืออดีต
                  เป็นจารีตประเพณีที่ดีแท้
                  แลกกันกินแบ่งกันใช้สบายแฮ
                  ก็มีแต่ความสุขไร้ทุกข์ทน

                     เพียงพอกินพอมื้อคือธรรมชาติ
                  ชาญฉลาดเยี่ยงนี้ซิมรรคผล
                  เมื่อเงินทองมิต้องจ่ายไร้กังวล
                  จะดิ้นรนทำไมให้วุ่นวาย

                     หากทายาทใหม่มาก็หาเสริม
                  มากจากเดิมนิดหนึ่งถึงจุดหมาย
                  วางแผนเสริมเติมลดมิอดตาย
                  สุขสบายที่แท้เกิดแน่นอน

                      เคยมีหูกท้อผ้ามาสวมใส่
                  ผ้าฝ้ายไหมปิดกายคลายหนาวร้อน
                  ยื่นน้ำใจก่อเกื้อเอื้ออาทร
                  ช่วยกันสอนกันทำชื่นฉ่ำใจ

                      ประสบการณ์ก่อนเก่าเอาแบบอย่าง
                   เพิ่มแนวทางเปลี่ยนแปรหรือแก้ไข
                   ประชากรเพิ่มมาว่าอย่างไร
                   วางแผนไว้ได้แก้แต่ทันกาล

                      ความบริสุทธิ์ใหญ่ยิ่งในสิ่งแก้
                   ได้ของแท้คุณค่ามหาศาล
                   รีบเร่งนโยบายรัฐบาล
                   บริหารด้วยปัญญาแห่งค่าธรรม

                        คนในบ้านในเมืองจะเรืองรุ่ง
                   ต่างผดุงมุ่งสันติสุขอันเลิศล้ำ
                   ใช่เกิดมาวุ่นวายชดใช้กรรม
                   ขอน้อมนำ"ธรรมชาติธรรม"เป็นนโยบาย

        การอยู่อย่างพอดี อยู่อย่างพอเพียง ทำให้มนุษย์
ไม่ต้องดิ้นรนคนสมัยก่อนรู้จักวางแผนในเรื่องอาหารการกิน         สมัยก่อนแต่ละครัวเรือนทำนาไว้กินพอเพียงตลอดปี รู้จักถนอมอาหารเก็บไว้รับประทานยามขาดแคลน ปลูกพืชผักสวนครัว เลี้ยงเป็ด ไก่ ไว้กินเนื้อกินไข่ บริเวณบ้านมีพืชผลหลากหลายได้รับประทานตามฤดูกาล
        รู้จักทอผ้าใช้เอง แต่ละท้องถิ่นรู้จักหาเส้นใยจากพืช
จากสัตว์ สำหรับใช่ทอผ้า เช่นผ้าฝ้าย ผ้าไหม เป็นต้น จัดทำเครื่องทอพื้นเมืองที่เรียกว่าหูก
         สวมผ้าฝ้าย ผ้าไหม อยู่อย่างมีกำไรเพราะพอเพียง

                                   ปัจจุบัน

                           ที่ต้องขายต้องซื้อคือปัจจุบัน
                      ต้องห้ำหั่นขันแข่งแย่งลูกค้า
                      คอยแข่งขันกันเกินแค่เงินตรา
                      เพื่อได้มาใช้หนี้ที่ผูกพัน

                           ก็กู้ผ่อนร้อนใจไม่วายวุ่น
                       ลองลงทุนโกยกำไรที่ใฝ่ฝัน
                       ตัวเป็นเกลียวเคี่ยวงานการทั้งวัน
                       ทางสุขสันต์มืดมิดปิดประตู

                          ทั้งชั่วนาตาปีมิได้พัก
                       มันผิดหลักธรรมดาน่าอดสู
                       นี่เกิดมาทำไมไงตัวกู
                       กว่าจะรู้ถลำล่วงติดป่วงมาร

                           อดตาหลับขับตานอนถึงตอนบท
                       ต้องขับรถตลอดคืนฝืนสังขาร
                       เพียงหาเงินให้พอขอสู้งาน
                       สู่ลูกหลานรับช่วงต่อเพราะจำเป็น

                           มาเมืองหลิวต้องหลิวมองตาตาม
                       มองดูงามดูดีอย่างที่เห็น
                       มองเดือนเสี้ยวเสมือนดังเดือนเพ็ญ
                       แสนยากเย็นเปลี่ยนใจไปสู่ธรรม

                           ด้วยแยบยลกลไกในการค้า
                       ภาพลวงตามากมายให้ถลำ
                       ล้างสมองซีดใสไร้คิดจำ
                       คอยชักนำจูงจมูกไปทุกทาง

                           กลายเป็นทาสนายทุนสมุนเพื่อน
                       เปรียบเสมือนหมารับใช้อ้ายผีสาง
                       ผลทั้งนายลูกน้องต้องอับปาง
                       ขออยู่อย่าง "ธรรมชาติธรรม" ชื่นฉ่ำเอย

        มนุษย์ไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากนัก เมื่อเรามีความพอดี มีความพอเพียงในการดำรงชีวิต         ยิ่งสมัยนี้เรามีความรู้หลากหลายในทุกด้าน เรา
สามารถนำความรู้เหล่านี้ประยุกต์ใช้ให้ถูกวิธี การเป็นอยู่ก็จะดีกว่าสมัยก่อนอีกหลายเท่า นี่คือกำไรของคนยุคใหม่
       เสียดายที่เราไม่เห็นผลกำไรส่วนนี้ กลับอยู่อย่างไม่เพียงพอ ไม่พอดี มาแข่งขันกัน มากักตุนกัน มาแย่งชิงกัน ผลที่สุดมีแต่เรื่องขาดทุน อยู่อย่างวุ่นวาย หาความสงบสุขไม่ได้เลยในชีวิต
       สวมสูท ผูกเนกไท มิใช่อะไรเพราะการแข่งขัน